Pomóż wybogacić Wikitravel! Dowiedz się jak

Argentyna: Różnice pomiędzy wersjami

Z Wikitravel, http://wikitravel.org/
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
(Spam)
 
Linia 24: Linia 24:
 
[[Plik:Ar-map.png|thumb|upright=1.2|Mapa Argentyny]]
 
[[Plik:Ar-map.png|thumb|upright=1.2|Mapa Argentyny]]
 
[[Plik:Nahuel huapi lake Argentina.jpg|thumb|Jezioro Nahuel Huapi]]
 
[[Plik:Nahuel huapi lake Argentina.jpg|thumb|Jezioro Nahuel Huapi]]
 
==Informacje turystyczne== 
 
* [http://www.holiday-data.info/argentina/ '''Argentyna – Przewodnik'''] 
 
  
 
==Geografia==
 
==Geografia==

Aktualna wersja na dzień 23:42, 31 sty 2013


Argentyna
Flaga państwowa
Lokalizacja
Stolica Buenos Aires
Ustrój polityczny republika
Waluta peso argentyńskie (ARS)
Strefa czasowa UTC UTC -3
Powierzchnia 2 766 890 km²
Liczba ludności 39 921 833 (2006)
Język urzędowy hiszpański
Religia
Kod telefoniczny +54
Napięcie elektryczne 220V/50Hz
Kod samochodowy
Ruch samochodowy
Domena internetowa .ar

Spis treści

Charakterystyka[edytuj]

Mapa Argentyny
Jezioro Nahuel Huapi

Geografia[edytuj]

Argentyna leży w południowo-wschodniej części Ameryki Południowej. Ma kształt wąskiego, długiego trójkąta odwróconego podstawą do góry. Kraj można podzielić na dwa regiony: wschodni – nizinny i zachodni – górzysto-wyżynny.

Środkową i północno-zachodnią część Argentyny stanowią niziny i płaskowyże, południowa stepowa Pampa oraz na skraju państwa – wyżynny obszar podbiegunowy. Zachodnia część kraju to przedgórza oraz rozbudowany system górski Andów (z najwyższym szczytem Ameryki Południowej – Aconcagua). Im dalej na południe, tym krajobraz jest surowszy, skalisty i niedostępny. Bardzo interesująca pod względem krajobrazowym jest wyspa Ziemia Ognista, której wschodnia część należy do Argentyny.

Fauna i flora[edytuj]

Bezdrzewną formację stepową pampa, która dała nazwę rozległej równinie (krainie geograficznej obejmującej prócz części Argentyny także część Urugwaju) oraz prowincji argentyńskiej, tworzą zbiorowiska kilkuset gatunków traw, m.in. ościca, ostnica, włoć, palczatka, perłówka i proso patagońskie, jak również byliny: werbenowate, portulaka i mikołajek. Pampę suchą pokrywają rośliny sucholubne, rosnące w oddalonych od siebie kępach. Tutaj właśnie spotyka się eukaliptusy, dęby, topole i sosny – są to jednak zadrzewienia sztuczne.

Przy głównych rzekach ciągną się lasy galeriowe. W wysokich partiach Andów i na wyżej usytuowanych terenach Patagonii trawiaste pastwiska występują o wiele rzadziej. Do najgęściej zalesionych obszarów należy subtropikalna prowincja Misiones oraz wschodnie zbocza Andów na południe od prowincji Neuquén, w których drzewostanie dominuje gatunek buka południowego.

Wysokogórską formację roślinną puna (również kraina geograficzna o takiej samej nazwie, Puna), zajmującą Kordylierę Wschodnią i na południu najwyższe partie Andów, ciągnącą się aż do Ziemi Ognistej, tworzą suchoroślowe trawy kępkowe, różne gatunki kaktusów i drzewa karłowate. Najciekawsze są llaretas, rośliny poduszkowe, które wbrew swej nazwie tworzą kępy twarde jak kamień. W punie znalazły schronienie piękne koty górskie, niedźwiedzie i pumy oraz lamy guanaki i wikunie.

Klimat[edytuj]

Klimat Argentyny jest bardzo zróżnicowany: od podzwrotnikowego morskiego na północnym wschodzie przez podzwrotnikowy kontynentalny i umiarkowany ciepły bardziej na południu po subpolarny na Ziemi Ognistej. Burze są zjawiskiem częstym, opady śniegu natomiast występują sporadycznie.

Historia[edytuj]

Przed przybyciem Europejczyków tereny obecnej Argentyny zamieszkiwali Indianie, gł. Araukanie i Guarani. Północno-zachodnie obszary Argentyny znalazły się pod wpływem kultury Tiahuanaco (III-XII w.), a w XV w. zostały włączone do imperium Inków.

1516 hiszpański żeglarz J. D. de Solis wpłynął do estuarium La Platy, uznając je mylnie za słodkie morze. Pozostający w służbie hiszpańskiej Włoch G. Caboto, po dotarciu 1526 do La Platy, w poszukiwaniu żywności i bogactw przepłynął rzeką Paraną aż na tereny dzisiejszego Paragwaju. Pozyskane od tubylców znaczne ilości srebra (z hiszpańskiego la plata) przyczyniły się do nazwania przez niego systemu rzecznego La Platą.

1534 obszar ten otrzymał z nadania królewskiego P. de Mendoza, który zobowiązał się ponieść wszystkie koszty jego kolonizacji, a także zabezpieczyć go przed penetracją portugalską. 1536 Mendoza założył Buenos Aires. Pierwszą stałą osadą na terytorium obecnej Argentyny było Santiago del Estero, założone 1553. Obszary opanowane przez Hiszpanów zostały włączone początkowo (1543) do wicekrólestwa Peru, 1776 do wicekrólestwa La Platy. 1806 Buenos Aires zostało zaatakowane przez flotę brytyjską. Najeźdźcy zdobyli miasto, jednakże wkrótce zostali pokonani przez armię obywatelską, a 1807 brytyjskie siły ekspedycyjne zostały zmuszone do kapitulacji. Wydarzenia te przyczyniły się do wzrostu dążeń niepodległościowych wśród miejscowej ludności.

1810 rada miejska Buenos Aires odmówiła uznania J. Bonapartego, narzuconego Hiszpanii na króla przez Napoleona I, i usunęła hiszpańskiego wicekróla (tzw. rewolucja majowa), powołując tymczasową juntę rządzącą w imieniu prawowitego króla Ferdynanda VII, faktycznie jednak niezależną. W walkach, w których od 1814 siłami argentyńskimi dowodził generał J. de San Martín, wojska hiszpańskie zostały wyparte z kraju. 1816 na kongresie w Tucumán delegaci prowincji byłego wicekrólestwa proklamowali niepodległość Zjednoczonych Prowincji La Platy, obejmujących, poza Argentyną, także Boliwię, Paragwaj i Urugwaj, które jednak usamodzielniły się w toku walk wewnętrznych między unitarystami (zwolennikami centralizmu państwowego, których ośrodkiem była prowincja Buenos Aires) a federalistami (dążącymi do utworzenia związku autonomicznych prowincji, rządzonych przez caudillos).

1835–1852 władzę dyktatorską w Argentynie sprawował generał J.M. Rosas, obalony w wyniku przewrotu generała J. Urquizy (wspieranego przez Urugwaj i Brazylię), który, po wprowadzeniu 1853 systemu federalnego, został 1854 pierwszym prezydentem Konfederacji La Platy (wprowadzona wówczas konstytucja, z poprawkami z 1898, obowiązywała aż do 1948). Prowincja Buenos Aires odmówiła przyjęcia nowej konstytucji i 1854 dokonała secesji, ogłaszając niepodległość. Przyłączyła się do Konfederacji 1861, pokonana wcześniej przez siły zbrojne innych prowincji, uzyskując w niej wkrótce, dzięki przewadze ekonomicznej, dominującą pozycję (1862 miasto Buenos Aires zostało tymczasową stolicą, 1880 stolicą związkową).

Zatargi graniczne wywoływały stałe napięcia między sąsiadami: od 1865 Argentyna uczestniczyła (obok Brazylii i Urugwaju) w wojnie z Paragwajem (wojna paragwajska), wymuszając na nim cesję części terytorium. 1878–1879 wojska argentyńskie dowodzone przez generała J.A. Rokę (1880 wybrany na prezydenta) włączyły do Argentyny pampasy, terytorium Indian i gauchos, dotychczas faktycznie niezależne. 1881 Argentyna zawarła z Chile układ, na mocy którego nabyła prawa do wschodniej części Ziemi Ognistej, a przy pomocy komisji mieszanych z udziałem USA i Wielkiej Brytanii ustaliła 1895 przebieg spornych granic z Brazylią oraz 1899–1902 z Chile na obszarze Patagonii.

Pod koniec XIX w. w Argentynie oprócz wielkich właścicieli ziemskich i hodowców bydła pojawiły się nowe grupy społeczne: klasa średnia oraz robotnicy, powstały także nowe ugrupowania polityczne – partie radykalne i socjalistyczne. W pierwszej dekadzie XX w. Argentyna stała się jednym z lepiej rozwiniętych gospodarczo (m.in. pokrywała połowę światowego eksportu wołowiny) i znaczących politycznie krajów Ameryki Południowej, m.in. 1914 występowała w roli mediatora pomiędzy USA i Meksykiem. Podczas I wojny światowej formalnie zachowała neutralność, dostarczając jednak aliantom żywność (gł. mięso i pszenicę).

1916 sprawowane od 1880 rządy konserwatywnych oligarchii, których podstawę stanowili wielcy posiadacze ziemscy, zostały zastąpione (dzięki ustanowieniu 1912 tajnych wyborów powszechnych) przez demokratycznie wybranych radykałów (1916–1922 i 1928–1930 władzę prezydencką sprawował H. Yrigoyen), którzy jednak ulegli korupcji. Wzrost nastrojów rewolucyjnych, wywołanych światowym kryzysem gospodarczym 1929–1933, doprowadził do zamachu stanu, dokonanego 1930 przez generała J.F. Uriburu, który zapoczątkował okres rządów sprawowanych przez koalicję konserwatystów i "antypersonalistycznych" radykałów, pozostających pod kontrolą armii. Wpływ na politykę państwa odzyskała oligarchia. Sprawujący faktyczną władzę wojskowi wzorowali się na faszystowskim nacjonalizmie, doprowadzając m.in. do zawarcia 1935 przez Argentynę wraz z Brazylią i Urugwajem "paktu antykomunistyczego".

W latach II wojny światowej Argentyna sympatyzowała z państwami Osi (Oś Berlin-Rzym-Tokio), utrzymując z nimi stosunki dyplomatyczne i handlowe, decydując się na ich zerwanie i wypowiedzenie wojny Niemcom i Japonii dopiero w III 1945, pod silną presją USA. 1943 władzę w kraju po raz kolejny przejęła armia, utrzymując ją do 1946. Dużą popularnością wśród wojskowych cieszył się pułkownik J.D. Perón, wybrany 1946 na prezydenta. Wspierany przez swą charyzmatyczną żonę E. Perón (Evitę), cieszącą się ogromną sympatią Argentyńczyków, sprawował władzę do 1955 (reelekcja 1951). Okres jego rządów zapoczątkował proces gospodarczego uniezależniania się Argentyny od kapitału zagranicznego, przejawiający się m.in. w wywłaszczeniu należących do Brytyjczyków kolei, budowie floty i przyjęciu 5-letniego planu gospodarczego (1947–1952), zmierzającego do szybszej industrializacji kraju pod silną kontrolą państwa. Stojąc na stanowisku radykalnego nacjonalizmu gospodarczego i politycznego (peronizm), Perón dążył do stworzenia samowystarczalnego systemu gospodarczego, głosił program tzw. justycjonalizmu (sprawiedliwości społecznej), mechanizm władzy opierał na korporacjonizmie. 1949 doprowadził do uchwalenia nowej konstytucji, wzmacniającej uprawnienia prezydenckie. Populistyczna strategia Peróna, mimo iż powodowała narastające trudności gospodarcze, przez długi okres zapewniała mu bezwarunkowe poparcie mas ludowych (gł. tzw. descamisados) oraz stworzonego przezeń silnego ruchu związkowego. Śmierć żony (1952), próby wprowadzenia korekt do kolejnego 5-letniego planu gospodarczego oraz konflikt z Kościołem katolickim, m.in. na tle ustawy legalizującej rozwody i prostytucję (1954), doprowadziły do osłabienia pozycji Peróna, a w konsekwencji do interwencji armii, w której wyniku Perón podał się do dymisji i został zmuszony do opuszczenia Argentyny.

Po przejęciu 1955 władzy wojskowi przystąpili do bezwzględnej walki ze zwolennikami prezydenta. 1958 rządy objął lewicowy radykał A. Frondizi, obalony 1962 przez armię po nieudanych próbach porozumienia się z peronistami. 1966 w wyniku kolejnego wojskowego zamachu stanu prezydentem został J.C. Onganía. Próba zreformowania przezeń gospodarki, m.in. przez zastosowanie drastycznych oszczędności, spowodowała masowe wystąpienia w Cordóbie (tzw. cordobazo), które przerodziły się w falę strajków i protestów w całym kraju. Tłumiona, zepchnięta do podziemia opozycja zorganizowała grupy partyzancko-terrorystyczne, tzw. montoneros, którzy m.in. 1970 dokonali zabójstwa generała P.E. Aramburu (prezydenta Argentyny 1955–1958). Powstała także lewicowa, marksistowsko-guevarystowska Ludowa Armia Rewolucyjna (ERP). 1970 wojsko zmusiło Onganíę do ustąpienia, 1971 władzę przejął generał A.A. Lanusse, który w sytuacji nasilającej się opozycji i narastającej fali przemocy zliberalizował nieco politykę, zapowiadając przeprowadzenie 1973 wyborów. Wzrastające poparcie dla peronistów doprowadziło do wysunięcia przez nich Peróna jako kandydata na fotel prezydencki, jednakże nie został on dopuszczony do wyborów. Wybory, przeprowadzone w III 1973, wygrał (wysunięty w miejsce Peróna) H.J. Cámpora.

Nowy prezydent objął oficjalnie urząd w V 1973, zapraszając w VI tegoż roku Pérona do powrotu do Argentyny i doprowadzając we IX 1973 do kolejnych wyborów, w których wyniku prezydentem został Péron. Objąwszy urząd Perón zerwał z lewicą, przechodząc na pozycje bardziej prawicowe. Jego rząd utworzył potajemnie szwadrony śmierci, tzw. Potrójne A (Alianza Anticomunista Argentina). W kraju nie ustawała jednak fala przemocy, a w ruchu peronistowskim pojawiły się sprzeczności.

Po śmierci Peróna (1974) władzę przejęła, wybrana wcześniej na wiceprezydenta, jego druga żona M.E. Martinez de Perón (Izabelita). Argentynę ogarnęła wojna domowa, w której wojsko walczyło z montoneros i ERP, pogłębiał się chaos gospodarczy. Kres skorumpowanym i nieudolnym rządom Izabelity położył 1976 wojskowy zamach stanu, który rozpoczął najbrutalniejszą w XX w. w Argentynie dyktaturę wojskową czterech junt, trwającą do 1983. Na czele pierwszej junty, rządzącej Argentyną do 1981, stanęli: dowódca wojsk lądowych generał J.R. Videla, dowódca marynarki wojennej generał E.E. Massera, dowódca lotnictwa generał O.R. Agosti. Junta wprowadziła stan wyjątkowy i zapoczątkowała tzw. Proces Rekonstrukcji Narodowej, masowo porywając i mordując przeciwników politycznych. Utworzono dziesiątki tajnych obozów koncentracyjnych (np. La Perla, Escuela Mecanica de la Armada), w których przetrzymywano partyzantów peronistowskiej lewicy, montoneros, członków ERP, działaczy związkowych, dziennikarzy. Więźniów torturowano i najczęściej zabijano, rozstrzeliwując ich lub strącając z samolotu do Oceanu Atlantyckiego lub La Platy. Liczbę tzw. desaparecidos (zaginionych) szacuje się na ponad 10 tys. osób.

Szefami trzech następnych junt, rządzących od 1981 do 1983, byli kolejno generałowie: R.E. Viola, L.F. Galtieri i R. Bignone. Niepowodzenia doktrynalnie realizowanej polityki gospodarczej oraz klęska poniesiona 1982 w wojnie o Falklandy (stanowiące od czasów kolonialnych przedmiot sporu z Wielką Brytanią), skłócenie generałów obwiniających się wzajemnie o jej spowodowanie, doprowadziły do masowych demonstracji i strajków, przyczyniając się 1983 do rozpisania wyborów, które wygrała Unia Cywilno-Radykalna, powierzając stanowisko prezydenta radykałowi R.R. Alfonsínowi.

Prezydent podjął próby reform gospodarczych, usiłował także bezskutecznie zredukować inflację i zagraniczne długi. 1985 jego rząd, pod naciskiem opinii publicznej, na podstawie raportu Narodowej Komisji ds. Osób Zaginionych, opracowanego pod przewodnictwem pisarza E. Sábato, rozpoczął proces 9 dowódców wojskowych stojących na czele lub ściśle współpracujących z trzema juntami rządzącymi Argentyną 1976-1982. Sąd Najwyższy w Buenos Aires skazał generała J.R. Videlę i generała E.E. Masserę na dożywocie, generała R. E. Violę na 17 lat, generała A. Lambruschiniego na 8 lat i generała O.R. Agostiego na 4 lata więzienia. Czterech pozostałych oskarżonych uniewinniono. Kolejne bunty wojskowych doprowadziły jednak do uchwalenia ustaw: 1986 ustawy zwanej Koniec Kropka (Punto Final), uniemożliwiającej wszczynanie nowych śledztw przeciwko wojskowym, 1987 ustawy zwanej Należne Posłuszeństwo (Obediencia Debida), zwalniającej z odpowiedzialności za represje wszystkich oficerów (ok. 400 osób, przeciwko którym, jako wykonującym rozkazy zwierzchników, toczyły się sprawy), do stopnia podpułkownika włącznie.

1991, po kolejnym buncie wojskowych, wszyscy skazani 5 lat wcześniej generałowie zostali ułaskawieni. W wyniku wyborów 1989 prezydentem został peronista C.S. Menem (reelekcja 1995), realizujący liberalny, wolnorynkowy program ekonomiczny, zmierzający do ustabilizowania gospodarki, oraz prowadzący politykę zbliżenia do USA i Wielkiej Brytanii, z którą 1990 Argentyna wznowiła stosunki dyplomatyczne. 1998 miała miejsce pierwsza od czasu kryzysu wizyta argentyńskiego prezydenta w Londynie.

Liberalny program gospodarczy opracowany przez Domingo Cavallo, ministra gospodarki w rządzie Menema, doprowadził do równowagi makroekonomicznej, umocnienia peso i wzrostu gospodarczego. Wkrótce jednak pojawiły się koszty reform – rosnące bezrobocie, zróżnicowanie społeczne, zubożenie większości społeczeństwa, stopniowy zanik klasy średniej, korupcja, napięcia społeczne.

W wyborach prezydenckich w październiku 1999 zwyciężył konserwatywny socjaldemokrata, F. de la Rúa, który w grudniu tegoż roku zastąpił na stanowisku prezydenta Menema, najdłużej rządzącego w historii Argentyny szefa państwa, zapowiadając zlikwidowanie deficytu budżetowego i wyplenienie korupcji.

Program radykalnych reform F. de la Rúa opierających się na oszczędnościach, redukcji deficytu i biurokracji, czystkach politycznych nie przyniósł oczekiwanych rezultatów. Gospodarka Argentyny pogrążała się w recesji, a rząd został zmuszony do zaciągnięcia pożyczki w Międzynarodowym Funduszu Walutowym (IMF). W grudniu 2000 Argentyna otrzymała pomoc finansową z IMF w wysokości prawie 40 mld dolarów i uruchomiła program publicznych robót mających na celu ożywienie gospodarki. W marcu 2001 były minister gospodarki D. Cavallo zostaje powołany w celu ratowania gospodarki państwa. Jego program opiera się na radykalnych oszczędnościach, ograniczeniu deficytu budżetowego do zera, trwaniu przy utrzymywaniu sztywnego kursu peso wobec dolara (który obowiązuje od 1991) i poleganiu na kredytach z IMF. Nie udaje się zahamować recesji gospodarczej, co doprowadza do wzrostu bezrobocia do ponad 18 procent w końcu 2001, dług zagraniczny Argentyny przekracza 130 mld dolarów. W grudniu 2001 związki zawodowe ogłaszają strajk generalny, 19–20 grudnia następuje fala wystąpień ulicznych w czasie, których dochodzi do grabieży sklepów, śmierć ponosi 20 osób. 19 grudnia 2001 zostaje ogłoszony stan wyjątkowy, 20 grudnia prezydent F. de la Rúa i minister gospodarki D. Cavallo podają się do dymisji. Od 21 grudnia Argentyna jest w stanie rewolty, następują częste zmiany na stanowisku prezydenta – w sumie 5 prezydentów, w tym dwóch dwudniowych. 1 stycznia 2002 prezydentem zostaje peronista Eduardo Alberto Duhalde, który ogłosił uwolnienie kursu peso i zawieszenie spłaty długu zagranicznego Argentyny.

2003 do walki o fotel prezydencki przystąpił ponownie C.S, Menem, który, pomimo ogromnego elektoratu negatywnego, zwycięża w pierwszej turze. W wyniku jego rezygnacji z dalszego etapu wyborów, prezydentem zostaje N. Kirchner. Realizuje on plan intensywnych reform gospodarczych, których wynikiem stała się normalizacja sytuacji gospodarczej kraju. Udało mu się m.in. doprowadzić do końca negocjacje z grupą ponad 70% inwestorów, którzy są właścicielami obligacji Argentyny. Zgodzili się oni na redukcję ich wartości o 75%.

2004 prezydent unieważnił wymuszone przed 20 laty amnestie. 2005 w Madrycie rozpoczął się proces o zbrodnie argentyńskiej dyktatury z lat 1975-1983. W okresie tym zamordowano ponad 30 tys. osób. Sąd w Madrycie skazał Adolf Scilingo, byłego kapitana argentyńskiej marynarki, na 640 lat więzienia za udział w tzw. lotach śmierci, czyli zrzucaniu z samolotów (z wysokości ok. 4 km) więźniów politycznych do Oceanu Atlantyckiego. W latach 1976–1977 Scilingo był szefem transportu w Szkole Mechaników Marynarki Wojennej (ESMA) pod Buenos Aires, gdzie junta zorganizowała obóz dla podejrzanych o działalność opozycyjną.

Styczeń 2006 zadecydowano o wcześniejszej spłacie 9,8 mld dol. długu wobec Międzynarodowego Funduszu Walutowego.

Kultura i sztuka[edytuj]

Polityka[edytuj]

Gospodarka[edytuj]

Społeczeństwo[edytuj]

Zwyczaje[edytuj]

Przygotowania[edytuj]

Przewodniki[edytuj]

Najlepszym przewodnikiem po Argentynie wydaje się być przewodnik Lonely Planet. Do kupienia między innymi w Empiku i sklepie internetowym TravelCo.pl[1]

Mapy[edytuj]

Wybór czasu podróży[edytuj]

Wizy[edytuj]

Przepisy celne[edytuj]

Wymiana waluty[edytuj]

Ubezpieczenia[edytuj]

Ekwipunek[edytuj]

Rozmówki[edytuj]

Dojazd[edytuj]

Samolotem[edytuj]

Koleją[edytuj]

Samochodem[edytuj]

Autobusem[edytuj]

Statkiem[edytuj]

Przejścia graniczne[edytuj]

Regiony[edytuj]

Miasta[edytuj]

Ciekawe miejsca[edytuj]

Transport[edytuj]

Do Argentyny potrzebna jest wiza turystyczna, którą bardzo łatwo można otrzymać w ambasadzie tego kraju. Samolotem łatwo dotrzemy do Buenos Aires, Cordoby lub Rosario.

Język[edytuj]

W Argentynie większość osób używa języka hiszpańskiego, jednak można mieć styczność z francuskim, angielskim lub językami indiańskimi (keczua lub ajmara).

Zakupy[edytuj]

Gastronomia[edytuj]

Noclegi[edytuj]

Nauka[edytuj]

Praca[edytuj]

Bezpieczeństwo[edytuj]

Zdrowie[edytuj]

Kontakt[edytuj]

Telefon[edytuj]

Internet[edytuj]

Poczta[edytuj]

Informacje turystyczne[edytuj]

Przedstawicielstwa dyplomatyczne[edytuj]

Przedstawicielstwa dyplomatyczne akredytowane w Argentynie[edytuj]

Ambasada RP w Buenos Aires
C. Marques de Aguado 2870
1425 Buenos Aires
Telefon:(00–5411) 4802 96 81 do 2, 4802 54 11, 4801 32 41
Faks: (00–5411) 4802 96 83
E-mail: polemb@datamarkets.com.ar; consul@fibertel.com.ar
http://www.embajadadepolonia.org.ar
Konsulat Honorowy RP w Obera
Konsul honorowy Miguel Antonio Skowron (języki: hiszpański, polski)
C. Ukrania 734, 3360 Obera, prov. Misiones
Telefon: (00–54 3755) 402 507
Telefon/faks: (00–54 3755) 403 733
Konsulat Honorowy RP w Mar del Plata
Konsul honorowy Juan Estanislao Stachnik (języki: polski, hiszpański, angielski)
C. La Roja 2773, 7600 Mar del Plata
Telefon/faks: (00–5422 3) 491 52 94
Konsulat Honorowy RP w Rosario
Konsul honorowy Bartłomiej Stanislaw Moszoro (języki: hiszpański, polski, angielski)
Bv. Oroo 275, 2000 Rosario
Telefon: (00–5434 1) 425 19 64
Faks: (00–5434 1) 432 55 55
Konsulat Honorowy RP w Comodoro Rivadavia
Konsul honorowy Enrique Juan Koprowski (język hiszpański)
C. Ing. Huergo 1058, 9000 Comodoro Rivadavia
Prov. Chubut, Argentina
Telefon: (00–54) 297 446 60 75
Faks: (00–54) 297 455 73 37
E-mail: ekoprowski@uolsinectis.com.ar

Przedstawicielstwa dyplomatyczne akredytowane w Polsce[edytuj]

Ambasada Republiki Argentyńskiej
ul. Brukselska 9, 03–973 Warszawa
tel. (0–22) 617 60 28–29; fax (0–22) 617 71 62
e-mail: secons@ikp.atm.com.pl


To jest zarys artykułu. Na razie jest tutaj szablon i niewiele więcej. Pomóż, aby stał się użytecznym artykułem wprowadzając choćby podstawowe informacje.

Warianty

Działania

Docents

Inne języki

strony pokrewne