Pomóż wybogacić Wikitravel! Dowiedz się jak

Gruzja

Z Wikitravel, http://wikitravel.org/
Kaukaz : Gruzja
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Gruzja (საქართველო)
Flaga państwowa
Lokalizacja
Stolica Tbilisi
Ustrój polityczny republika
Waluta lari (GEL)
Strefa czasowa UTC +4:00
Powierzchnia 69 700 km²
Liczba ludności 4 677 401
Język urzędowy gruziński
Religia prawosławie
Kod telefoniczny +995
Napięcie elektryczne 220V/50Hz (gniazdka europejskie)
Kod samochodowy GE
Ruch samochodowy prawostronny
Domena internetowa .ge



Gruzja (gruz. საქართველო, Sakartvelo) jest państwem położonym w Azji na Zakaukaziu. Na północy oraz wschodzie graniczy z Rosją, na południowym wschodzie z Azerbejdżanem, na południu z Armenią oraz Turcją, na zachodzie granicę wyznacza Morze Czarne.

Charakterystyka[edytuj]

Geografia[edytuj]

Kraj ten położony jest w zasadzie w całości w górach. Jedynie na zachodzie znajduje się niemal płaska Nizina Kolchidzka.

Fauna i flora[edytuj]

Klimat[edytuj]

Panuje tu klimat podzwrotnikowy: śródziemnomorski, wilgotny na zachodzie kraju, nad Morzem Czarnym i kontynentalny w jego środkowej części. Rejony wysokogórskie mają własny klimat, charakteryzujący się dużymi kontrastami i zmiennością pogody.

Historia[edytuj]

Zobacz w Wikipedii

Kultura i sztuka[edytuj]

Chrześcijański kraj o starej kulturze sięgającej co najmniej dwóch tysiącleci, stanowiący pomost między Europą a Azją. Obecnie Gruzja jest krajem silnie zeuropeizowanym; zachowała jednak swoją własną, oryginalną kulturę. Liczne zabytki z X - XIV wieku, kościół Jvari w Mtskhecie z VI w. Poemat epicki Shoty Rustavelego Witaź w tygrysiej skórze (gruz. ვეფხისტყაოსანი , transl. Vepxist’q’aosani) z początku XIII w. należy do najwybitniejszych arcydzieł światowej literatury. Oryginalne pieśni i tańce, w tym khartuli (gruz. ქართული), khevsuruli (ხევსურული) oraz mkhedruli - kawaleryjski taniec wojenny tańczony przez mężczyzn. Dominującym wyznaniem jest prawosławie. Katolicy niezbyt liczni, istnieją jednak 2 kościoły katolickie w Tbilisi, msze niedzielne w językach gruzińskim, polskim i rosyjskim.

Polityka[edytuj]

Gospodarka[edytuj]

Społeczeństwo[edytuj]

Zwyczaje[edytuj]

Biesiadowanie przy stole jest ważną częścią gruzińskiego życia. Ponieważ zawsze serwowane jest wino, trzeba pamiętać, że nie wypada popijać do jedzenia, ale czekać na wzniesienie toastu przez najważniejszą osobę w gronie. Taką osobą jest tamada - zazwyczaj starszy mężczyzna, będący odpowiednikiem "wodzireja". Kieruje on przebiegiem uczty oraz kolejnością wznoszenia toastów. Wszyscy uczestnicy biesiady, niezależnie od pozycji majątkowej czy zawodowej, muszą się podporządkować jego decyzjom. Toasty są długie, zazwyczaj z zaskakującą lub śmieszną puentą. Odkładanie opróżnionej szklanki (raczej nie pije się z kieliszków) zjednuje sobie jednoznaczną sympatię gospodarzy.

Przygotowania[edytuj]

Wyjazd nie wymaga specjalnych przygotowań. Dobrze jest zaznajomić się wcześniej z alfabetem gruzińskim, gdyż niektóre napisy (np. na marshutkach) podawane są zazwyczaj tylko w tym alfabecie.


Przewodniki[edytuj]

  • Gruzja, Armenia. Magiczne zakaukazie – Krzysztof Kamiński. Przewodnik polskiego wydawnictwa Bezdroża ISBN 83-605-0606-X
  • Pascal Gruzja Armenia i Azerbejdżan Przewodnik Praktyczny - Sławomir Adamczak. Wydawnictwo Pascal. Przewodnik w języku polskim. Rok wydania: 2013. Liczba stron: 496. ISBN 978-83-7642-141-4
  • Georgia, Armenia & Azerbaijan – Richard Plunkett, Tom Masters. Przewodnik Lonely Planet jest w języku angielskim i zawiera informacje o trzech krajach Zakaukazia, podzielony jest na 3 części dotyczące poszczególnych państw, część dotycząca Gruzji mieści się na 80 stronach. ISBN 978-1740591386.
  • Georgia – Tim Burford. Przewodnik w język angielskim wydawnictwa Bradt. ISBN 9781841623573. Wydanie 4 z czerwca 2011
  • Azerbaijan with excursions to Georgia – Mark Elliott. Przewodnik w języku angielskim wydawnictwa Trailblazer, część 9. poświęcona jest Gruzji i na 32 stronach przedstawia najważniejsze miejsca i trasy. ISBN 1-873756-79-8

Mapy[edytuj]

[1]

Wybór czasu podróży[edytuj]

Podróżowanie po Gruzji najlepiej zaplanować na okres od kwietnia do października, gdyż kraj ten najpiękniej prezentuje się, kiedy wszystko kwitnie i zielenieje.

Zimą można wybrać się tu na narty, jednak swobodne przemieszczanie się w inne rejony może być utrudnione z powodu zatorów śnieżnych oraz generalnie nie najlepszego stanu dróg. O tej porze roku zdarzały się też w Gruzji kłopoty z dostarczeniem energii elektrycznej i gazu, chociaż lepszych hoteli raczej to nie dotyczy. W ostatnich latach sytuacja ta uległa znacznej poprawie.

Wizy[edytuj]

Obywatele RP, tak jak wszyscy obywatele Unii Europejskiej, korzystają z prawa do swobodnego wjazdu i pobytu w Gruzji przez okres do 360 dni. Dokumentem podróży uprawniającym do bezwizowego wjazdu i pobytu do 360 dni jest paszport lub dowód osobisty (od stycznia 2011 r. wszyscy obywatele państw członkowskich Unii Europejskiej mogą podróżować do Gruzji jedynie z dowodem osobistym). Należy jednak pamiętać, że Gruzja jako jedyny kraj regionu wprowadziła takie udogodnienie, dlatego brak paszportu może uniemożliwić podróż do innych krajów Kaukazu Południowego.

Przepisy celne[edytuj]

Nie ma jakichś szczególnych ograniczeń, obowiązują standardowe przepisy. Przy wjeździe teoretycznie należy wypełnić deklarację celną (w języku gruzińskim...), lecz nikt tego w praktyce nie wymaga. Turyści europejscy traktowani są życzliwie przez gruzińskie służby mundurowe.

Zobacz na strona MSZ z opisami krajów

Wymiana waluty[edytuj]

W miastach bez trudu natknąć się można na kantory. Twarde waluty są akceptowane przy wyższych płatnościach za hotel czy taksówkę.

Coraz łatwiej znaleźć bankomat, z którego bez problemu można wypłacić gotówkę.

Kursy wymiany (maj 2013 r.):
1 EUR = 2,0 GEL
1 USD = 1,6 GEL

1 GEL = 2,0 PLN

Ubezpieczenia[edytuj]

Ekwipunek[edytuj]

Rozmówki[edytuj]

Ja – me; Ty – szven; on,ona – is; my – czven; wy – tkven; oni – isini;

Co? -Ra?; Gdzie? -Sad?; Gdzie jest...?- Sad aris...?; Kto? – Win?;

Witam – Gamarjoba; Dziękuję ci – Gmadlob; Proszę – tu szindzleba; Przepraszam – bodiszy; Do zobaczenia – dżerdżerobit;

Tak -diach; Nie -ara;

Dojazd[edytuj]

Do niedawna dojazd do Gruzji z Polski nie był sprawą prostą. Obecnie (czerwiec 2013) sytuacja zmieniła się radykalnie. Najszybszym i najtańszym środkiem transportu jest samolot. Wszystkie inne sposoby dojazdu są uciążliwe, a poza tym dużo droższe.

Decydując się na podróż drogą lądową musimy przygotować się na kilka przesiadek (chyba że jedziemy własnym samochodem). W zależności od rodzaju transportu oraz wybranej trasy dotarcie do Gruzji zajmie nam od około kilku godzin (podróż samolotem) do 3–4 dni (droga lądowa, ewentualnie częściowo morska).

Jeżeli zdecydujemy się na drogę lądową, to mamy do wyboru dwie trasy (przez Ukrainę i Rosję lub przez Turcję. Przejście graniczne z Turcją w okolicach Batumi jest stale otwarte i nie ma tu problemów z przekraczaniem granicy. Natomiast przejścia graniczne z Rosji do Gruzji były do niedawna zamknięte dla obywateli spoza WNP. Obecnie otwarte jest przejście w Sepantsmindzie (rosyjska nazwa: Kazbegi), lecz w wyniku politycznych perturbacji sytuacja ta może w każdej chwili ulec zmianie.

Samolotem[edytuj]

Najszybszym, najprostszym i najtańszym sposobem dotarcia do Gruzji jest podróż samolotem. Z Polski dostępnych jest kilka bezpośrednich połączeń do Gruzji. Polskie Linie Lotnicze LOT oferują bezpośrednie połączenie z Warszawy do Tbilisi, w dość dobrej cenie około 600-700 zł w obie strony, można również trafić specjalne oferty w "szalonych środach LOTu" gdzie ceny zaczynają się nawet od 300 zł. Od 18 maja 2013 roku możliwa jest podróż do Kutaisi z Warszawy oraz [[|Katowice|Katowic]] za pomocą tanich linii lotniczych Wizzair (cena biletu powrotnego wynosi tylko około 500 zł !). Alternatywną ofertą jest skorzystanie z połaczenia łotewskich linii Air Baltic, z przesiadką w Rydze. Jest ono jednak uciążliwe gdyż samolot ląduje w Rydze wczesnym rankiem, odlatuje do Tbilisi późno w nocy droższe niż przelot Wizzairem, w podobnych lecz nieco wyższych cenach niż LOTem. Inną, nie najgorszą ofertę mają też czeskie linie CSA. Cechą wspólną rejsów linii LOT, CSA oraz Air Baltic jest przylot w okolicach godziny 4 nad ranem. Do Kutaisi przylatuje się późnym popołydniem i z lotniska kursują marshutki (prywatne mikrobusy) do Tbilisi, Batumi i Mestii w Svanetii).

Koleją[edytuj]

Połączenia kolejowe teoretycznie łączą Gruzję z Rosją i Azerbejdżanem. Możliwość przejazdu koleją z Sukhumi w Abchazji do Zugdidi w Gruzji już nie istnieje z uwagi na zniszczone podczas wojny tory i mosty kolejowe. Istnieje natomiast podobno codzienne połączenie z Tbilisi do Baku). Nie ma na razie torów prowadzących do Turcji, ale w realizacji jest projekt połączenia Karsu z Achaczkałe. Istnieje także stałe połączenie kolejowe z Tbilisi do Erywania w Armenii.

Samochodem[edytuj]

Dojazd z Turcji, Armenii, Azerbejdżanu nie sprawia problemów, pomijając fatalny stan dróg w Armenii. Natomiast przejazd z Rosji do niedawna był niemożliwy z powodu konfliktu i zamkniętej granicy rosyjsko-gruzińskiej. Obecnie otwarte jest przejście w Sepantsmindzie (rosyjska nazwa: Kazbegi), lecz w wyniku politycznych perturbacji sytuacja ta może w każdej chwili ulec zmianie. Na terenie Rosji należy się liczyć z obecnością skorumpowanej milicji lub innych służb mundurowych, które polują na zagranicznych turystów w celu wymuszenia łapówek. W przypadku odmowy zapłacenia grożą aresztowaniem i deportacją z Rosji. W praktyce dojazd samochodem z Polski możliwy jedynie przez granicę z Turcją jednak jest to dużo dłuższa trasa (około 3300–3700 km w zależności od wyboru trasy nadmorskiej przez Ukrainę i Bułgarię lub przez Węgry i Rumunię.

Autobusem[edytuj]

Regularnie kursują autobusy z Trabzonu i Istambułu, a także z Baku i Erewania. Codziennie rano kursują marshutki (tj. prywatne minibusy) z dworca Ortachala w Tbilisi do Erewania.

Statkiem[edytuj]

Możliwości są co najmniej dwie:

  • promem/wodolotem do Poti (chyba lepiej niż do Batumi), jeżeli później jedzie się w stronę Tbilisi (prom – 50 USD, wodolot – 60 USD /płyną na zmianę/) na kupienie biletów "na jutro", trzeba poświęcić jeden poranek, od ok. 7:30 rano),
  • prom z Odessy do Batumi jest drogi i pływa raz na tydzień.

W Soczi, przy zakupie biletów milicja z dużym prawdopodobieństwem zauważy, że brakuje czegoś ważnego w papierach. Trzeba się wykupić – zwykle 10 do 20 USD za osobę wystarczy.

Autostopem[edytuj]

Autostopem najlepiej jest dojechać od strony Turcji. Rzecz jasna granica morska z Rosją jest otwarta) ale jedynie dla obywateli WNP.

W Gruzji i Armenii stopa łapie się ekspresowo. Pod warunkiem że coś jedzie... ;)

Dojazd przez Ukrainę i Rosję[edytuj]

Przejazdu takiego radzimy unikać.

Decydując się jednak na podróż tą trasą należy pamiętać o następujących sprawach:

  • podróżowanie przez Rosję wymaga posiadania wizy tranzytowej,
  • Od strony Rosji można wjechać do Gruzji przez punkt graniczny Kazbegi-Wierchnyj Lars. Jednakże od połowy maja 2014r. po zejściu lawiny błotnej przejście graniczne jest chwilowo nieprzejezdne do czasu usunięcia szkód i naprawienia drogi. Sposobem dotarcia z Rosji do Gruzji jest skorzystanie z połączenia promowego w Soczi, skąd odpływają promy do Trapezuntu (Trabzonu) w Turcji.
  • na terenie Rosji należy się liczyć z obecnością skorumpowanej milicji lub innych służb mundurowych, które polują na zagranicznych turystów w celu wymuszenia łapówek; w przypadku odmowy zapłacenia grożą aresztowaniem i deportacją z Rosji.

Pierwszym etapem podróży jest Lwów. Z Dworca Zachodniego PKS w Warszawie każdego dnia odjeżdżają trzy autobusy, podróż trwa około 9 godzin, a pojedynczy bilet kosztuje 75 zł.

Z Lwowa co drugi dzień, o godzinie 15:28 (czasu ukraińskiego) odjeżdża bezpośredni pociąg do Soczi w Rosji, podróż trwa ponad 39 godzin, a biletu w wagonie plackartnym (wagon z kuszetkami, ale bez oddzielnych przedziałów) to 166 hrywien, natomiast w przedziale 4-osobowym (kupe) to 266 hrywien. Bilety warto zakupić z pewnym wyprzedzeniem (istnieje możliwość zakupu biletu z 40-dniowym wyprzedzeniem, bilety są imienne, dlatego przy zakupie biletu należy posiadać paszporty lub kserokopie strony ze zdjęciem i numerem), gdyż może się okazać, że w dniu odjazdu pociągu nie będzie już wolnych miejsc.

Z Soczi odpływają promy do Poti i Batumi (niedostępne niestety dla Polaków). Codziennie praktycznie kursują natomiast promy do Trabzonu. Po dotarciu do Soczi warto jak najszybciej udać się do portu i zakupić bilety na prom (sprzedaż rozpoczyna się rano dzień wcześniej), gdyż może się zdarzyć, że wszystkie bilety zostaną sprzedane. Cena biletu na kurs do Trabzonu to 3000–3500 rubli. Podróż do Trabzonu trwa około 12 godzin. Z Trabzonu do Batumi kursują autobusy i marszrutki. Cena ok. 30$, czas przejazdu 4 godz. Kolejek na granicy w Sarpi praktycznie nie ma.

Przejścia graniczne[edytuj]

Od strony Rosji można wjechać do Gruzji przez punkt graniczny Kazbegi-Wierchnyj Lars. Jednakże od połowy maja 2014r. po zejściu lawiny błotnej przejście graniczne jest chwilowo nieprzejezdne do czasu usunięcia szkód i naprawienia drogi.

Inne przejścia pracują po stronie gruzińskiej dość sprawnie, nie ma mowy o żadnej korupcji. Granicę z Turcją czy Azerbejdżanem można przekraczać pieszo dojeżdżając autobusem (marszrutką) lub taksówką do posterunku granicznego lub samochodem. Po przekroczeniu można zwykle szybko złapać jakiś transport dalej w głąb kraju.

Regiony[edytuj]

Gruzja dzieli się na 53 prowincje, 11 miast i dwie republiki autonomiczne: Abchazję i Adżarię. Obwód Autonomiczny Południowej Osetii ma mniejsze uprawnienia niż wymienione wyżej autonomie. Abchazja i Południowa Osetia znajdują się de facto poza kontrolą władz gruzińskich. Istnieje 9 regionów administracyjnych:

  • Dolna Kartlia
  • Guria
  • Imeretia
  • Kachetia
  • Kartlia Wewnętrzna
  • Mccheta-Mtianeti
  • Megrelia-Górna Swanetia
  • Racza-Leczchumi i Dolna Swanetia
  • Samcche-Dżawachetia

Miasta[edytuj]

Ciekawe miejsca[edytuj]

  • Mccheta – stolica duchowa Gruzji
  • katedra Alaverdi niedaleko Telawi
  • Gremi – ufortyfikowany kościółek na wzgórzu
  • klasztor Nekresi niedaleko Kwareli
  • Sighnaghi – miasteczko z zachowanym długim murem obronnym
  • Uszguli – najwyżej w Europie położna wioska (w Swanetii)
  • Gori – miasto, w którym urodził się Stalin, starozytne skalne miasto
  • Stepatsminda (rosyjska nazwa: Kazbegi) – miasteczko położone w górach Kaukazu u podnóża góry Mquinvartsveri (rosyjska nazwa: Kazbek)
  • Swanetia – najbardziej autentyczna część Gruzji, przepiękne i najwyższe szczyty górskie, puste szlaki piesze i wspinaczkowe

Komunikacja[edytuj]

W Gruzji najłatwiej podróżować mikrobusami (tzw. marshrutkami), które docierają do najodleglejszych miejscowości. Można również wynająć taksówki dalekobieżne, które jeżdżą na gaz i są tańsze niż te normalne krążące po mieście – zazwyczaj mają specjalny postój gdzieś w mieście.

Sieć kolejowa nie jest zbyt rozwinięta, ale pociągiem można się dostać do większości ważnych ośrodków w kraju. Część taboru jest wyremontowana i zdarzają się np. świetnie wyposażone wagony na trasie TbilisiBatumi (z panelami LCD w każdym kupe wyświetlającymi film lub teledyski).

Nawierzchnia dróg jest generalnie w złym stanie, choć znacznie lepszym niż w Armenii. Buduje się sporo nowych, porządnych dróg. Nowa autostrada z Tbilisi do Gori. Nowa droga wysokogórska z Zugdidi do Mestii w Swanetii, zbudowana w 2010 roku.

Wyjazd[edytuj]

O ile Gruzja to przedsionek Europy, to AzerbejdżanAzji. Wydaje się, że granica między tymi dwoma państwami autentycznie oddziela te kontynenty, dlatego warto zatroszczyć się o azerbejdżańską wizę i udać się z Tbilisi chociaż do Baku, by doświadczyć tego kontrastu.

Naturalnym celem dalszej podróży z Gruzji może być także Armenia, której sama obecność budzi wielkie emocje na Zakaukaziu. Silne wpływy Rosji powodują ogromną niechęć do jej mieszkańców w tym regionie. Z Gruzinami nieustannie toczą spór o wcześniejszość religii i alfabetu.

Język[edytuj]

Język gruziński należący do grupy języków kaukaskich, więc poza nielicznymi słowami zapożyczonymi (np. telewizor) nie przypomina żadnego języka europejskiego. Jest to język o strukturze aglutynacyjnej (podobnie jak węgierski, fiński czy mongolski) i niezbyt silnie zaznaczonej ergatywności. Język gruziński ma swój własny alfabet, składający się z 33 liter. Pismo jest ściśle fonetyczne, lecz w alfabecie występują dźwięki obce językom europejskim. W alfabecie nie ma wielkich liter, a w gramatyce nie rozróżnia się rodzajów męski, żeński, nijaki. Ważniejsza jest tzw. ergatywność, czyli komunikat o tym, co dzieje się z podmiotem (zdanie ergatywne jest to zdanie, w którym podmiot nie występuje w mianowniku).

Nie jest jednak dużym problemem porozumiewanie się w języku rosyjskim (zwłaszcza z osobami starszymi). Znajomość tego języka jest w praktyce niezbędna, ale przekazywania w języku rosyjskim jest uznane za obraźliwe (nie dotyczy to zagranicznych turystów). Znajomość języków zachodnioeuropejskich jest bardzo słaba, lecz w ciągu ostatnich dwóch lat zauważono znaczną poprawę w tym zakresie - np. nawet hostele starają się zatrudniać pracowników anglojęzycznych. Nazwy miejscowości oraz nazwy ulic w miastach są często zapisane dodatkowo alfabetem łacińskim, napisy cyrlicą zaniknęły niemal zupełnie. Młodsi mieszkańcy Tbilisi i innych miast zazwyczaj znają choć parę słów po angielsku. W Mestii (Swanetia) z niektórymi gospodarzami prowadzącymi guesthousy można porozumieć się po angielsku.

Zakupy[edytuj]

Generalnie w Gruzji ceny towarów codziennego użytku oraz żywności są zbliżone do polskich. Przeważają niewielkie sklepiki, swoim wystrojem przypominające jeszcze czasy realnego socjalizmu.

W Gruzji warto się zaopatrzyć w miejscowe wina. Są często znakomite i można je kupić za bezcen, a nawet dostać za darmo.

Niestety, nie ma zbyt wiele atrakcyjnych rzeczy do zakupienia dla pań. Generalnie towary w sklepach nie imponują ani estetyką ani jakością. Tbilisi nie jest stolicą mody - to nie Paryż ani nie Mediolan.

Gastronomia[edytuj]

Kuchnia gruzińska jest chyba najlepszą kuchnią na świecie, a na pewno na Kaukazie.

Koniecznie trzeba spróbować chaczapuri – placków z nadzieniem serowym (bryndzowym) w różnych wariacjach. Nie można powiedzieć, że było się w Gruzji nie próbując chinkali – rodzaju pierogów (w formie mieszka) z mięsem oraz kharcho - rodzaju zupy gulaszowej z mielonymi orzechami lub innymi arekcyjnymi dodatkami. Tę listę można ciągnąć w nieskończoność.

Restauracje są generalnie nieco tańsze niż w Polsce.

Białe i czerwone gruzińskie wina (saperavi, kindzmarauli, cinandali), wódka cza-cza oraz wody mineralne borżomi i nabeghlavi to napoje, którymi warto się raczyć podczas podróży. Będąc w gościach można dostąpić zaszczytu picia wina z rogu – można odłożyć tylko pusty!

Noclegi[edytuj]

Niedrogie noclegi można znaleźć w prywatnych domach czy mieszkaniach. Ceny hoteli niestety nie są najniższe, zwłaszcza w Tbilisi i Batumi. Dostępne są natomiast liczne hostele o całkiem przyzwoitym standardzie - cena ok. 30 lari (15 euro) za noc, ale poza sezonem nietrudno o miejsce noclegowe nawet za 10-15 lari, nawet w Batumi. W miejscowościach górskich, jak np.w Mestii liczne niedrogie guesthousy przystosowane dla turystów, z europejskimi łazienkami w cenie 20 lari (10 euro) za noc; bardziej prymitywne kwatery dostępne nawet za 10 lari/noc.

Nauka[edytuj]

Praca[edytuj]

Bezpieczeństwo[edytuj]

Podróżowanie po Gruzji jest praktycznie bezpieczne. Pewne zagrożenia wynikają z nieustabilizowanej sytuacji na granicy z Abchazją oraz Południową Osetią. W chwili obecnej (czerwiec 2013) europejscy turyści nie są wpuszczani na teren Osetii Południowej, natomiast możliwy jest wjazd do Abchazji przez punkt kontrolny na rzece Inguri (20km za Zugdidi) po uprzednim wystąpieniu online o pozwolenie na wjazd.

Wcześniejsze informacje o zagrożeniach napadami w Swanetii są nieaktualne, gdyż przestępcy zostali przez policję skutecznie "zneutralizowani".

Przy zachowaniu normalnych środków ostrożności w Gruzji nie ma się czego bać. Ludność jest życzliwie nastawiona do turystów, zwłaszcza do Polaków, a każdy krajowiec pamięta jak istotnej pomocy udzielił Gruzinom w najtrudniejszej chwili prezydent Lech Kaczyński. Służby mundurowe są pozytywnie nastawione do turystów - tu nie ma korupcji ani wymuszania haraczy.

Zdrowie[edytuj]

Kontakt[edytuj]

Telefon[edytuj]

Internet[edytuj]

W miastach nie ma problemu ze znalezieniem kafejki internetowej.

Poczta[edytuj]

Poczta w Gruzji praktycznie nie istnieje. Wysłanie kartki w Tbilisi możliwe jest tylko w głównej placówce pocztowej (nie mylić z wielkim budynkiem z napisem POST przy dworcu głównym - nie przyjmują tam przesyłek). Kartki można kupić na starówce w sklepach z pamiątkami. Nie grzeszą dobrym gustem i razem ze znaczkami do Polski kosztują ok. 10zł za sztukę.

W Batumi poczta jest schowana przy ul. Noe Zhordania albo Merab Kostava, blisko morza. O jej istnieniu informuje niewielka tabliczka, a godziny otwarcia są bardzo krótkie.

Informacje turystyczne[edytuj]

Przedstawicielstwa dyplomatyczne[edytuj]

Ambasada Rzeczypospolitej Polskiej w Tbilisi[edytuj]

ul. Zubałaszwili 19
0108 Tbilisi
tel. +995 32 920398
faks +995 32 920397
mail ambpolgruzja@access.sanet.ge
www: www.tbilisi.polemb.net

Wydział Konsularny
tel. +995 32 936236
faks +995 32 936231
mail konspolgruzja@internet.ge

Ambasada Gruzji w Warszawie[edytuj]

ul. Berneńska 6
03–976 Warszawa
tel. +48 22 6166221, 6166222
faks +48 22 6166226, 6174187
mail warsaw.emb@mfa.gov.ge

Warianty

Działania

Docents

Inne języki

strony pokrewne